واقعیت مجازی (VR) مفهومی گسترده است که به کارگیری آن روش های گوناگونی را می طلبد، متد های اصلی در واقعیت مجازی عبارتند از:

 

واقعیت مجازی بر اساس شبیه سازی (Simulation-based VR)

اولین متد، قابلیت  شبیه سازی است. مثلا شبیه سازهای رانندگی، که با تکان هایی که دارد، به بازیکن هنگام بازی, حس حرکت را طوری القا میکند که تصور میکند در حال استفاده از وسیله ای واقعی است. این تکان ها و حرکات بر اساس ورودی که کاربر به بازی می دهد و فیدبک تصویری، صدا و حرکتی متناظر با آن به بازیکن بازمیگردد.

معمولا شبیه ساز شامل سیستم های متعددی از جمله: سیستم شبیه ساز  بلادرنگ وسیله که حرکات وسیله ، مانند حرکت و وضعیت گرافیکی را به صورت آنی و سیستم های صوتی که حس محیط رانندگی که راننده در مدت زمان رانندگی حس می کند، را شبیه سازی می کند.

یک سیستم کنترل مسیر که به صورت رابطی بین کاربر و شبیه ساز است، عمل می کند. یک کنسول اپراتور نیز برای نظارت بر عملکرد سیستم دارد. و سیستمی برای یکپارچگی مدیریت جابجایی اطلاعات و داده ها، میان زیرسیستم ها ست. شبیه سازهای رانندگی، کارایی موثری در توسعه و ارتقای امنیت سیستم ها دارند.

 آواتار واقعیت مجازی(Avatar image-based VR)

به کمک این ویژگی، کاربران واقعیت مجازی می توانند به محیط مجازی، به صورت ویدیوی واقعی، به عنوان آواتار استفاده کنند. سیستم تصویر VR پیشنهاد شده، امکان رسیدگی به دو نوع کاربر را دارد. یک دسته، شامل آنهایی است که در محیط مجازی سه بعدی توزیع یافته به عنوان یک نماد متعارف برای ویدیو شرکت می یابد. پس زمینه ویدیو به صورت موثری موجب ارتقای حس واقعیت می شود.

واقعیت مجازی دسکتاپ(Desktop-based VR)

واقعیت مجازی دسکتاپ، شامل نمایش دنیای مجازی سه بعدی در در صفحه دسکتاپ معمولی بدون استفاده از هرگونه وسیله حرکتی مخصوص است. انتقاد رایج این است که با محدود کردن توانایی کاربران، حسی از محیط پیرامون برای دانستن آنچه در حال روی دادن در اطراف است، ندارند.

واقعیت مجازی همه جانبه

بیشتر تلاش شده تا با استفاده از رابط مغز کامپیوتری تهیه شود. بخش میانی با فضای مجازی با استفاده از یک نمایشگر ساخته می شود.

منبع

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *